Efraim Oloff pochodził z rodziny o korzeniach duńskich, osiadłej w Grudziądzu. Jego ojcem był toruński pastor Marcin Oloff, a matką Konkordia Kersten. W latach 1694–1706 kształcił się w Gimnazjum Akademickim w Toruniu, a w latach 1706–1712 w Lipsku, gdzie studiował teologię.

W latach 1712-1713 nauczał w Gimnazjum Akademickim w Toruniu, gdzie był pierwszym profesorem języka polskiego. Poza tym udzielał prywatnych lekcji hebrajskiego kandydatom na kaznodziejów, oraz wykładał historię i geografię. W 1713 przeniósł się do Elbląga, gdzie został kaznodzieją polskim i niemieckim. W Elblągu dalej nauczał języka polskiego. Wydał tam w 1713 r. druk w języku polskim pt. Potrzebne o żywot wieczny się staranie. W 1714 ożenił się z Krystyną Grass, córką kupca elbląskiego.

W 1721 r. Efraim Oloff powrócił do Torunia, gdzie otrzymał stanowisko pastora i kaznodziei polskiego i niemieckiego w kościele Świętej Trójcy na Nowym Mieście. Jako gorliwy luteranin wielokrotnie ostro występował przeciw polskim kołom katolickim. W czasie tzw. tumultu toruńskiego w 1724 r. został posądzony o napisanie antykatolickiego paszkwilu, a jezuici uznali go za jednego z inicjatorów tumultu i oskarżyli o podburzanie uczniów z Gimnazjum. W tej sytuacji musiał przejściowo schronić się, wraz z seniorem zboru toruńskiego Krzysztofem Geretem, w Prusach Książęcych. Sąd asesorski skazał ich na wygnanie, jednak król wydał dla nich list żelazny i w początku 1725 r. Oloff wrócił do Torunia.

Największym osiągnięciem Oloffa było przygotowanie wielkiego dzieła historycznego o hymnologii polskiej. Dzieło to, zatytułowane Polnische Liedergeschichte von polnischen Kirchengesängen und dererselben Dichtern und Übersetzern… (Historia pieśni polskich, o polskich pieśniach kościelnych, ich autorach i tłumaczach…’, zostało wydane już po śmierci autora w 1744 r. w Gdańsku. Obejmowało całość polskiej pieśni kościelnej: katolickiej, luterańskiej, kalwińskiej i ariańskiej.

Źródło: pl.wikipedia.org/wiki/Efraim_Oloff_(duchowny)