Kościół św. Jerzego – protestancki kościół nieistniejący od 1811 roku.
„Kościół stał poza murami miejskimi, na Chełmińskim Przedmieściu – około 350 metrów na północ od Bramy Chełmińskiej. Przez wiele lat związany był z leprozorium. Szpital dla trędowatych został ufundowany około roku 1260, natomiast w połowie XIV wieku kościół został świątynią parafialną dla toruńskich przedmieść. Był to najstarszy toruński kościół położony poza murami miejskimi.
Pierwsza, jeszcze drewniana świątynia istniejąca w tym miejscu około 1340 roku została zastąpiona większą, ceglaną budowlą. Kościół był orientowany. W zachodnią elewację jednonawowej świątyni wbudowano kruchtę, z której wyrastała w partii szczytu ośmioboczna wieżyczka nakryta hełmem. Na jej szczycie umieszczona była chorągiewka św. Jerzego. Oprócz wieży, zachodnią fasadę zdobiły schodkowe szczyty z blankowaniem i blendami. Świątynia składała się z prostokątnego, trójprzęsłowego prezbiterium o wymiarach 15 m x 8 m oraz szerszej od niego czteroprzęsłowej nawy o długości ok. 18 i szerokości ok. 13 m. Dodatkowo prace ziemne, prowadzone w okolicy dawnej lokalizacji kościoła prowadzone w latach 60. XX wieku, wykazały obecność dużej ilości glazurowanych cegieł i dachówek, co wskazuje na wysoką dbałość o kolorystykę budowli. Wysokość wieży świątyni na podstawie rysunku Steinera można określić na ok. 40 m.
Świątynia była niszczona zarówno podczas potopu szwedzkiego (1657), jak i III wojny północnej (1703), jednak zarówno za pierwszym, jak i za drugim razem była odbudowywana.
Kościół miał być przeznaczony do służby trędowatym, stąd w jego otoczeniu powstały typowe dla takich placówek zabudowania: szpital (zwany Małym), przerobiony w XVII wieku na plebanię i cmentarz. Na cmentarzu ustawiono kapliczkę. Dodatkowo, już w 1260 roku, w okolicy postawiono tzw. Wielki Szpital, czyli leprozorium, będące pod opieką rady miejskiej. W późniejszym okresie leprozorium przeniesiono do zabudowań leżących w większej odległości od miasta. W XV wieku, po wygaśnięciu epidemii trądu, szpital dla trędowatych zamieniono na przytułek dla niedołężnych.
W okresie reformacji kościół został świątynią gminy ewangelickiej. Nabożeństwa aż do tumultu toruńskiego (1724) odbywały się wyłącznie w języku polskim, później również po niemiecku. Po wydarzeniach tumultu kościół św. Jerzego pozostał jedyną świątynią protestancką w mieście.
W czerwcu 1811 roku kościół, a także cały kompleks okolicznych budynków wyburzono, by zrobić miejsce dla budowy fortyfikacji Księstwa Warszawskiego. Dzisiejszy cmentarz parafialny kontynuuje tradycję cmentarza przy kościele św. Jerzego, ale został założony na nowym miejscu po 1813 r.
Parafia ewangelicka, która utraciła swoją parafię pierwotnie odprawiała nabożeństwa w innych świątyniach Torunia, aż w 1907 roku przeniosła się do nowo wybudowanego kościoła noszącego pierwotnie wezwanie św. Jerzego, następnie św. Jerzego i Matki Boskiej Zwycięskiej, aż ostatecznie ustaliła się nazwa składająca się jedynie z drugiego członu.
W 2014 roku podczas prac remontowych torowiska tramwajowego przy ul. Czerwona Droga odkopano fragmenty fundamentów kościoła, które zostały udokumentowane przez służby archeologiczne.” (Wikipedia)