„Wezwanie nawiązuje do dawnego gotyckiego kościoła św. Jerzego, o tradycji XIII/XIV-wiecznej, znajdującego się w innym miejscu, na Chełmińskim Przedmieściu. Kościół tamten, od XVI w. służący jako parafialny polskim ewangelikom z przedmieść Torunia, został rozebrany z powodów militarnych podczas wojen napoleońskich w 1811 r., a otaczający go cmentarz został zlikwidowany i przeniesiony w inne miejsce. Nabożeństwa parafii św. Jerzego, która nadal zachowała samodzielność administracyjną, odbywały się początkowo w kaplicy ewangelicko-reformowanej przy ul. Szerokiej, a potem w nowomiejskim kościele ewangelickim, od 1850 r. w języku niemieckim. Z inicjatywy pastora Reinholda Heuera, zasłużonego badacza dziejów i historii sztuki Torunia, w 1900 r. zakupiono parcelę na Mokrem (wówczas samodzielnej gminie) pod budowę kościoła i domu parafialnego. Spośród 51 prac konkursowych wybrano projekt architektoniczny autorstwa Alberta Schneidereita z Düsseldorfu, później zmodyfikowany przez Ministerstwo Robót Publicznych w Berlinie, co z kolei częściowo odrzuciła parafia. Honorowy patronat nad budową objęła cesarzowa Augusta Wiktoria. W sierpniu 1904 r. ukończono budowę secesyjnej plebanii. Kamień węgielny pod budowę świątyni położono 2 października 1905 r., a uroczystość poświęcenia miała miejsce 27 maja 1907 r. w obecności księcia Oskara Pruskiego.
Po II wojnie światowej w 1945 r. kościół stał się pw. Matki Boskiej Zwycięskiej filialnym rzymskokatolickiej parafii Chrystusa Króla. 1 lipca 1970 erygowano punkt duszpasterski, a 7 października 1971 r. samodzielną parafię.” (Wikipedia)